الرّابِعُ : المُعتَدِلُ الصِّنفيُّ ( بِالقياسِ الى ما هو داخِلٌ في صِنفِهِ ) . و هو المِزاجُ « 1 » الّذى يَحصُلُ لِأعدَلِ شَخصٍ من أشخاصِ صِنفٍ مُعَيَّنٍ . حالت چهارم : معتدل صنفى ( در قياس مزاج هم‌صنفان ) . و آن مزاج معتدل‌ترين انسان موجود در يك صنف است . الخامِسُ : المُعتَدِلُ الشَّخصِىُّ ( بِالقِياسِ الى ما هو خَارِجٌ عَنه « 2 » ) . و هو المِزاجُ الّذى يَحصُلُ لِشَخصٍ مُعَيَّنٍ حتّي يَكُونَ مَوجُوداً صَحِيحاً . حالت پنجم : معتدل بين اشخاص ( در قياس مزاج يك شخص با مزاج اشخاص ديگر ) . و آن مزاج موجود در شخص معينى است كه به واسطه آن تندرست و سالم مىماند . السّادِسُ : المُعتَدِلُ الشَّخصىُّ ( بِالقِياسِ الى أحوالِهِ في نَفسِهِ ) . و هو المِزاجُ الّذى إذا حَصَلَ لِشَخصٍ كانَ علي أفضَلِ « 3 » ما يَنبَغى أن يَكُونَ عليه . حالت ششم : معتدل شخصى ( در قياس مزاجهاى مختلف يك شخص ) . و آن مزاجى است كه شخص با وجود آن در بهترين حال از حالات خود است . السَّابِعُ : المُعتَدِلُ العُضوِىُّ ( بِالقِياسِ الى غَيرِه ) . و هو المِزاجُ الّذى يَجِبُ أن يَكُونَ لِنَوعِ كُلِّ عُضوٍ من الأعضاءِ ممّا يُخالِفُ « 4 » به غيرُهُ . حالت هفتم : معتدل بين اعضا ( در قياس مزاج يك عضو با مزاج اعضاى ديگر ) و آن مزاجى است كه نوع يك عضو از بدن بايد داراى آن باشد كه مزاج اعضاى ديگر بدن با آن مخالف است .

--> ( 1 ) . ب : ( المزاج ) ساقطة . ( 2 ) . الف : عن اشخاص نوعه . ( 3 ) . ب : كان افضل علي . ( 4 ) . ب : الاعضاء كمزاج العضو حال كونه صبياً او شيخاً يخالف . . . .